در پنومونى استافيلوكوكسيك بايستى معالجه را با مقادير زياد پنىسيلين شروع كرد زيرا غالب نژادهاى استافيلوكوك نسبت به پنىسيلين مقاوم شده‌اند . به‌طورى كه از نوشتهء بالا استنباط مىشود تا چند سال اوليه كشف آنتىبيوتيك‌ها ، در خود اروپا و آمريكا نيز پزشكان به اينكه ابتدا هر نوع ميكروب را معلوم و سپس آنتىبيوتيك مناسب را تجويز نمايند دقتى نمىكردند و همين مسئله سبب شد كه دانشمندان به ضررهاى آن پى ببرند و در مجلات پزشكى ، لزوم دقت در اين‌باره را تذكر دادند ، ولى پس از تذكرات آن‌ها ، اطبا و خود مردم به ضررهاى بىبندوبار مصرف كردن آنتىبيوتيك‌ها متوجه شده و جلو آن را گرفتند . در كشور ما نه تنها ، هنوز اين توجه پيدا نشده است بلكه ترويج دادن آنتىبيوتيك‌ها را علامت هماهنگى با پيشرفت علم طب مىدانند و تصور مىكنند اگر در هر نسخه ، يكى دو آنتىبيوتيك نوشته نشود متهم به بىعلمى و بىاطلاعى از جريان اكتشافات روز مىشوند . مسلّما ، منشأ اين طرز تفكر و اين رواج زايد از اندازه آنتىبيوتيك‌ها همان تبليغات قوى مؤسسات دارويى و مبالغه‌هايى است كه در خصوص اين داروها شده و مىشود و اينكه همه جا از خواص معجزه‌آساى آن‌ها صحبت مىشود ، از همان منبع سرچشمه گرفته است . به‌هرحال ، امروزه در بسيارى از كشورهاى اروپا و آمريكا ممكن نيست داروخانه‌ها بدون نسخهء پزشك ، پنىسيلين بفروشند يا پزشكان بدون آزمايش لابراتوار ، پنىسيلين تجويز كنند زيرا چنان‌كه شرح آن گذشت عدم مطالعه و دقت در انتخاب آنتىبيوتيك‌ها سبب مقاومت ميكروب‌ها شده و بر اثر افراط در استعمال آن‌ها سال‌به‌سال بر مقاومت ميكروب‌ها افزوده مىشود . همه مىدانند كه ده سال قبل ، بيش از صد هزار واحد پنىسيلين در يك شبانه‌روز به يك نفر بيمار تزريق نمىكردند ولى امروزه يك ميليون واحد هم به جايى نمىرسد زيرا